بسم الله الرّحمن الرّحیم
نیایش
( گفتگوی شبانی با حضرت دوست )
Mahmood.zare@Gmail.com
حكايت آوردهاند كه حق تعالي ميفرمايد :
اي بنده من، حاجت تو را درحالت دعا و ناله زود بر آوردمي، اما در اجابت جهت آنتأخير ميافتد تا بسيار بنالي كه آواز و ناله تو مرا خوشميآيد، مثلا: دو گدا بر در شخصي آمدند، يكي مطلوب ومحبوب است و آن ديگري عظيم مبغوض است. خداوندخانه گويد به غلام كه زود، بي تاخير، به آن مبغوض نانپاره بده تا از در ما زود آواره شود، و آن ديگر را كهمحبوب است وعده دهد كه هنوز نان نپختهاند، صبر كنتا نان برسد.1
حال خدايا ! نميدانیم مبغوض درگاهيم يا مطلوب !
به چگونگي اجابت حاجات كه مینگریم (چنانچه ملاك را حكايت فوق بدانيم) شادان ميشويم، اما باز ميترسيم كه نكند عدم اجابت دعايمان بواسطه بي لياقتي ما باشد، نه اينكه تودوست ميداري ما همچنان با ناله و لابه بخوانيم وبخواهيم. اما عزيزا ! معبودا ! اميدواريم به كرمت باينكه فرصت و مجال و لياقت گفتگو ونیز حال خواستن را بمادادهاي ؛ پس بارالها! از اينكه لياقت خواستن از خود را ؛ بما دادهاي، ترا شاکریم، همينكه قابل دانستي كهيك بي نهايت كوچكي همچو ما از بي نهايت بزرگي همچو تو؛ بخواهیم ؛ خود بزرگترين نعمات و عطاياي توست !
يا رحمن ! از دعائي كه تو يادمان دادي شروع ميكنيم....
امّن يجيب المضطرّ اذا دعاه و يكشف السّوء
ادامه مطلب
جمعه بیست و چهارم فروردین 1386
